انس با قرآن

ما باید قرآن را سرلوحه ی همه ی کار های خود قرار دهیم و از انس با قرآن کریم غفلت نکنیم. نتیجه و ثمره اصلی آموزش و یادگیری قرآن، خواندن روزانه ی آن و انس دائمی با قرآن کریم است.

حضرت علی (ع): لِیَکُن سمیرُکَ القرآن (باید مونس و همدم تو قرآن باشد)

اهمییت و ضرورت جایگاه انس با قرآن

قرآن پیام روشت الهی است که همه انسان ها را به راستی درستکاری دعوت می کند. از صدر اسلام تا کنون، آموزش این پیام جاودانه ی الهی از مهم ترین اهداف تعلیم و تربیت در میان مسلمانان بوده است. مهمترین رویکرد برنامه آموزشی قرآن جامعییت آموزشی قرآن است، یعنی آموزش قرآن باید به نحوی باشد از یک سو همه ی حیطه های یادگیری را شامل شود و به ویژه بر حیطه عاطفی که متکلف ایجاد و تقویت انس و علاقه ی دانش آموزان به قرآن و یادگیری آن است. تأکید ورزد از سوی دیگر، تمامی موضوعات ضروری آموزش قرآن مانند روخوانی، روان خوانی، صحت قرآن، توانایی درک معنای عبارات و آیات ساده قرآن و آشنایی با معارف انسان ساز آن تدبر در آیات الهی را در حد امکان شامل شود.

رویکرد حاکم بر برنامه درسی آموزش قرآن

1. توجه جدی به موضوع انس به قرآن کریم و علاقه به یادگیری آن در تمام موارد اعم از تعیین اهداف، محتوا، روش های تدریس و شیوه های ارزش یابی.

2. تعیین اهداف درس قرآن با توجه به اهداف آموزشی و پرورشی دوره ی ابتدایی مصوب شورای عالی آموزش و پرورش.

3. جامعییت آموزش قرآن با تأکید بر آموزش روخوانی و روان خوانی قرآن.

4. لحاظ ردن اهداف مشترک دوره ی ابتدایی در اهداف درس قرآن و توجه به ارتباط افقی درس قرآن با سایر دروس.

5. تأکید بر سهل الوصول بودن اهداف، محتوا، روش های تدریس و شیوه های ارزش یابی، با در نظر گرفتن اصول روانشناسی یادگیری.

6. جذاب و دلپذیر بودن محتوا و روش های تدریس، با تأکید بر استفاده از هنر، به منظور دست یابی هر بیش تر به پیامد های عاطفی آموزش.

7. تناسب محتوا با نیازها، علایق و توانایی دانش آموزان.

8. تأکید بیشتر بر مهارت های عملی نسبت به دانش نظری به ویژه مهارت های سمعی و بصری.

9. انعطاف پذیری روش های تدریس با در نظر گرفتن شرایط مختلف.

10. تأکید بر الگو گیری در آموزش قرائت قرآن.

11. مبتنی بودن آموزش روخوانی بر سیر سواد آموزی فارسی و استفاده از رسم الخطِ نزدیک به خط فارسی.

12. کلمات و ترکیباتی که از قرآن برای آموزش روخوانی بر اساس سیر سوادآموزی انتخاب می شود، باید حتی الامکان در کتاب درسی به نحوی  ارائه شود که ارتباط آن ها با آیات قرآنی احساس شود.

13. اولویت دادن به روش های فعّال تدریس معلم و کار گروهی دانش آموزان.

14. استفاده از فنّاوری آموزشی متناسب با قداست و شأن قرآن کریم.

15. ضرورت آموزش قرآن توسط معلم پایه.

16. ارتقای توانایی آموزگاران با استفاده از شیوه های متنوع و مؤثر.

17. استفاده از زمان و فضای مناسب برای آموزش قرآن.

18. ضرورت استمرار در آموزش قرآن و رعایت تعدد و فاصله های جلسات تدریس در طول هفته.

19. تخصیص مدت زمان آموزش لازم، برای دست یابی به اهداف درس قرآن.

20. نظارت و پشتیبانی از برنامه های آموزش قرآن به منظور تقویت جایگاه این درس در دوره ی ابتدایی.

21. وجود ویژگی های زیر در شیوه های ارزش یابی.

22. اشاعه ی برنامه ی آموزش قرآن از راه های گوناگون، به ویژه بهره گیری از اولیایِ دانش آموزان و صدا و سیما.